Skarby lokalnej mowy: Lubatowa przygotowuje się do wielkiego jubileuszu

W drugiej połowie lutego w gminie Iwonicz-Zdrój odbyło się kluczowe spotkanie poświęcone ochronie lokalnego dziedzictwa językowego, w którym uczestniczyli Burmistrz Grzegorz Nieradka, jego zastępca Stanisław Zając oraz Sołtys Lubatowej Maria Parylak. Samorządowcy gościli uznanych ekspertów w dziedzinie językoznawstwa – prof. dr hab. Kazimierza Sikorę oraz prof. dr hab. Dorotę Rembiszewską – aby omówić unikalny charakter gwary lubatowskiej w kontekście nadchodzących obchodów 650-lecia lokacji miejscowości.

Gwara wciąż żywa i autentyczna

W przeciwieństwie do wielu regionów Polski, gdzie tradycyjne dialekty stają się jedynie przedmiotem badań historycznych, Lubatowa może pochwalić się językiem, który wciąż tętni życiem. Podczas spotkania podkreślano, że lokalna mowa towarzyszy mieszkańcom w ich codzienności – słychać ją zarówno w domowym zaciszu, jak i w przestrzeni publicznej, na przystankach czy podczas sąsiedzkich rozmów.

Ta naturalna ciągłość międzypokoleniowa sprawia, że badacze nie muszą poszukiwać archaicznych zwrotów w zapomnianych archiwach; autentyczna gwara jest dostępna „na wyciągnięcie ręki”, stanowiąc naturalny element tożsamości obecnych mieszkańców wsi.

Naukowe wsparcie dla lokalnej tradycji

Współpraca z profesorami ma na celu nadanie działaniom dokumentacyjnym odpowiedniej rangi naukowej. Planowana publikacja ma nie tylko zabezpieczyć zasób słownictwa przed zapomnieniem, ale również ukazać jego wyjątkowość szerszemu gronu odbiorców. Dla władz gminy i sołectwa jest to projekt o szczególnym znaczeniu emocjonalnym i kulturowym, wpisujący się w szerszy kontekst ochrony „swojskości”, która wyróżnia Lubatowę na tle regionu.

Język jako fundament tożsamości

Inicjatywa ta stanowi istotny element przygotowań do świętowania 650-lecia lokacji Lubatowej. Organizatorzy wydarzenia wychodzą z założenia, że tak doniosły jubileusz to nie tylko wspominanie historycznych dat, ale przede wszystkim pielęgnowanie pamięci o przodkach. To właśnie język, którym posługiwały się poprzednie pokolenia, stanowi żywy pomnik historii i powód do dumy dla współczesnej społeczności, chętnie kultywującej tradycję „godania”.